Oordelen...

Soms gebeuren er dingen in je leven waardoor je compleet uit balans raakt. Dingen waar je totaal geen grip op hebt of dingen waar je je soms geen raad mee weet. Heel menselijk, toch? Hoe heerlijk zou het dan zijn als mensen gewoon zouden accepteren dat de situatie voor dit moment even zo is en je gewoon steunen, helpen of even je gang laten gaan door je met rust te laten... Hoe heerlijk zou het zijn om af een toe een klein berichtje te krijgen en dan bijvoorbeeld met de woorden: 'Ik denk aan je' of ' Weet dat ik er ALTIJD voor je ben'.

Als je dit soort mensen om je heen hebt, mag je van geluk spreken... Dat zijn mensen die de woorden ( soms noodkreet) horen als je stil bent of jezelf terug trekt in jouw eigen veilige haven. Dat zijn mensen die voelen of weten dat het weer goed komt en dat er weer een moment komt dat je weer uit jouw comfort zone gaat stappen. Dat zijn mensen die NOOIT een oordeel over jou zullen hebben. Dat zijn mensen die nooit dingen voor jou zullen invullen of voor jou gaan denken... (Zo irritant) Dat zijn mensen die jou ZIEN en HOREN. Dat zijn mensen die 100% onvoorwaardelijk vertrouwen in jou hebben en jou dus ook tijd en ruimte geven om jouw proces te doorlopen...zonder te oordelen.

Maar... Hoe anders is vaak de werkelijkheid. Hoe vaak tref je mensen die zeggen: Ik zal er ALTIJD voor je zijn? Op mij kun je ALTIJD rekenen? Mij raak je NOOIT kwijt? Ik BEGRIJP precies wat je voelt? Maar als het er echt op aankomt, blijkt ALTIJD ineens toch een tijdslimiet te bevatten.... Blijkt ALTIJD toch een houdbaarheidsdatum te hebben... Blijkt ALTIJD een woord te zijn zonder inhoud. Blijkt ALTIJD toch niet in sommige woordenboeken voor te komen... Blijkt ALTIJD ineens vervangen te woorden door het woord OORDEEL.

Want... Ineens blijken mensen toch een mening over je te hebben, en niet zo zuinig ook. Ineens blijkt alle begrip te zijn gesmolten als ijs. Ineens wordt je gewoon weggezet als een stuk vuil. Ineens wordt alles voor je ingevuld, zonder dat je daar zelf iets over kan/mag zeggen.

Ineens sta je daar... alleen. Met een koffer vol mooie uitspraken en beloftes die ineens blijken te zijn verdwenen... Ineens besef je dat mensen weer een oordeel hebben over jou die zo verschrikkelijk ver van de waarheid af ligt.

Dat doet pijn... Het kwetst... Het zorgt voor verdriet... Maar bovenal...het zorgt dat het vertrouwen in de medemens weer een stukje afgebrokkeld is, want soms...heel soms zijn die steunende woorden en uitspraken voor iemand een belangrijke strohalm om aan vast te kunnen houden. Iets waar men zich krampachtig aan vasthoudt omdat de wereld er omheen al zo hard en gemeen kan zijn.

Oordeel nooit over iemand... Je weet nooit wat er werkelijk in iemand omgaat. Soms is het voor die persoon geen kwestie van niet willen, maar niet kunnen....

Liefs, Ingrid xxx

 

Keuzes maken...

Lieverds, de reacties die ik op blogs, dingen die ik schrijf of in mijn groep doe krijg, zijn overweldigend, liefdevol, warm, meelevend en oprecht. Ik word er soms stil van.

Als ik de reacties terug lees, komt vooral dit heel vaak naar voren: "Je hebt zelf zoveel meegemaakt en nog steeds gebeurt er van alles in jouw leven. Toch sta jij altijd voor iedereen klaar, weet jij mensen te motiveren en ben jij een voorbeeld voor mij/ons". Dat klopt.

Maar... Ik ben niet de enige die veel of vreselijke dingen heeft meegemaakt. Er zijn genoeg mensen die in mijn ogen veel ergere dingen meemaken of hebben meegemaakt dan ik. Iedereen heeft haar/zijn dingen en dat kan inderdaad heel zwaar zijn.

Alleen.... Ik heb de keuze gemaakt dat ik WEIGER mijn verleden mee de toekomst in te nemen. Ik WEIGER de rest van mijn leven te laten beheersen door mijn verleden of door wat mij is overkomen. Ik vertik het....

Omdat.. Ik vind dat het nu INGRID-tijd is. Ik geloof dat ik nog een mooie toekomst kan creëren. Ik mensen wil helpen met mijn ervaringen. Ik geloof dat positief denken echt helpt.

Maar... dat wil niet zeggen dat... Ik nooit eens flink loop te schelden en tieren Ik nooit verdrietig benIk nooit eens moordneigingen hebIk nooit bang benIk het nooit even niet meer weet

Integendeel.... Ook ik snap de wereld niet meerOok ik ga weleens flink op mijn snufferdOok ik wil weleens onzichtbaar zijn Ook ik baal weleens van alles en iedereen

Toch heb ik geleerd.... Om van stenen geen muur te bouwen maar een brugOm te lachen om mijn eigen fratsen Om in mogelijkheden te denken ipv in moeilijkheden

En ja... Ook ik heb mijn dag soms niet Ook ik twijfel aan mezelf Ook ik denk weleens " Hoe dan? "

En dan bedenk ik altijd hoe rijk ik ben, ondanks mijn verleden en de rotte appels die daarbij horen. Ze dachten mij te breken, maar nee,.. Ze hebben meegewerkt aan een prachtige creatie... INGRID genaamd.

Ingrid...
Sterker dan ooit
Liefdevoller dan ooit

Ingrid...
Een groot hart
Een zeer zorgzame kant

Ingrid...
Respectvol
Liefdevol
Eerlijk
Dankbaar
Gelukkig

Ingrid.... Nu nog een naam...hard op weg om van Feel You een begrip te maken

Liefs, Ingrid xxx

 

Eenzaam...

Eenzaamheid is een onderwerp dat ik heel vaak hoor tijdens mijn werk en in het algemeen. Heel veel mensen hebben het gevoel dat ze niet echt ergens bij horen ondanks de goede band met familie en de vele vrienden die ze om zich heen hebben.

Je eenzaam voelen, gebeurt vaak als mensen jou niet zien en horen. Mensen kijken wel naar jou, maar ZIEN jou niet...Mensen luisteren wel naar jou, maar HOREN je niet. Dit gebeurt heel veel in relaties, maar zeker ook in vriendschappen.

Je eenzaam voelen, gebeurt vaak als mensen jou niet zien en horen. Mensen kijken wel naar jou, maar ZIEN jou niet...Mensen luisteren wel naar jou, maar HOREN je niet. Dit gebeurt heel veel in relaties, maar zeker ook in vriendschappen.

Eenzaamheid leidt vaak tot negatieve emoties zoals: 
Je depressief voelen.
Je onzeker voelen.
Je angstig voelen.
Je verdrietig voelen.

Vooral in deze donkere maanden hebben veel mensen last van eenzaamheid. Mensen die geen partner hebben, voelen zich vaak ook wat 'zwaarder' tijdens deze donkere dagen. Het gevoel hebben dat er niemand is die jou koestert, kan best heftig en confronterend zijn. Weten dat er thuis niemand op jou wacht waarbij jij je verhaal kwijt kan, is soms heel pijnlijk.

De meeste mensen weten hun eenzaamheid goed te verbloemen door vaak te lachen en heel vrolijk te doen....alsof ze nergens last van hebben. Gewoon de vrolijke noot uithangen, terwijl hun hart bloedt...Als je in hun ogen kijkt, zie je vaak wat anders dan hoe ze zich presenteren naar de buitenwereld...pijn, verdriet en vaak een leegte.

Als je mensen kent die zich eenzaam voelen, geef ze eens een lach of een vriendelijk woord. Geef iemand eens spontaan een knuffel.
Een klein welgemeend gebaar kan zoveel teweeg brengen bij iemand. Het kost niets, maar kan zoveel voor iemand betekenen...Wellicht een lichtpuntje in haar of zijn duisternis

Liefs, Ingrid xxx

 

LICHTPUNTJE

Wat als...

* Je hart zo gebroken is, dat je geen passende scherven meer kunt vinden?
*Je zo teleurgesteld in mensen bent, dat je niemand meer durft te vertrouwen?
* Het leven veel meer uit downs dan ups bestaat?
* Mensen wel naar je kijken, maar je niet echt zien?
* Mensen wel naar je luisteren, maar niet horen?
* Mensen wel naar je kijken, maar je niet echt zien?
* Mensen wel naar je luisteren, maar niet horen?
* Alles in je leven steeds weer mislukt, wat je ook probeert?
* Je steeds weer in een soort van wachtstand wordt gezet?

* Mensen wel naar je kijken, maar je niet echt zien?
* Mensen wel naar je luisteren, maar niet horen?
* Alles in je leven steeds weer mislukt, wat je ook probeert?
* Je steeds weer in een soort van wachtstand wordt gezet?

Hoe...

* Vind je dan weer een stukje houvast waar je mee verder kan?
* Vind je dan weer de moed om toch door te gaan?
* Vind je dan weer een deur die wel open gaat?
* Vind je dan dat ene lichtpuntje in de duisternis?

Maar...

* Wat als je jezelf helemaal kwijt bent geraakt?
* Wat als je echt geen zicht hebt op het einde van de tunnel?
* Wat als echt alle reserves die je had op zijn gebrand?
* Wat als je merkt dat je de berg niet meer op komt, maar steeds meer het ravijn in glijdt?

Dan...

* Zou een klein stukje positiviteit zo welkom zijn!
* Zou een welgemeende glimlach al wonderen kunnen doen!
* Zou een lief woord al zoveel kunnen betekenen!
* Zou een handreiking al goud waard kunnen zijn!

Maar wat als...

Een vlammetje van een kaarsje het ENIGE lichtpuntje is wat je hebt...WAT DAN?

Liefs, Ingrid xxx

 

Je hart beschermen...

Soms kom ik weleens uitspraken , quotes of gedichten tegen die me behoorlijk aan het nadenken zetten. Ik heb de serie "Virgin River" gekeken en steeds weer trok één uitspraak mijn aandacht:
"Als je je focust op het beschermen van je hart, kun je veel pijn vermijden, maar...het kan er ook toe leiden dat je maar half leeft!"
Deze uitspraak zet me eigenlijk al een aantal maanden steeds aan het nadenken.
Iets raakte me, maar ik kon er de vinger niet opleggen WAT me nu zo raakte. 

Zoals de meeste van jullie wel weten heb ik de cursus Access Bars gedaan en ineens viel het kwartje.
Ik heb in het verleden altijd een muur om me heen gebouwd. Dit kwam ook wel door alle heftige dingen die er toen gebeurde en een muur om me heen zetten, zorgde ervoor dat ik kon overleven. Dat ik alles aankon, deed wat ik moest doen en dat ik niet teveel in emoties schoot. Op zich een heerlijk beschermingsmechanisme, alleen dat ik later nog eens een behoorlijke klap zou krijgen, had ik toen niet kunnen voorzien.

Op een gegeven moment heb ik ervoor gekozen om te gaan leven. Om de muur van me af te breken en te kijken wat het me zou brengen. Nou, toen kwam ik dus in een rollercoaster van emoties terecht die ik eigenlijk niet kon handelen en het leek zwart of wit, ofwel alles of niet. Mijn emoties schoten alle kanten op en dat kostte me zoveel energie dat ik uiteindelijk in een burn-out belandde. Met behulp van een psycholoog ben ik op een gegeven moment tot heel veel inzichten gekomen en durfde ik dingen meer te voelen, ervaren en ook aan te gaan.

Toch waren er zeker nog veel momenten dat die muur weer overeind kwam. Al was het maar een klein stukje, het gebeurde wel. De laatste tijd ben ik me er ook steeds meer van bewust van dat ik in sommige situaties die muur als vanzelfsprekend weer pak en omhoog trek. Met als gevolg dat ik onbewust een behoorlijk spanningsveld voor mezelf opbouw. Het zet mij namelijk eerder in een negatieve energie dan dat het me iets positiefs oplevert en met dat inzicht ben ik heel erg blij.

Ik heb heel goed nagedacht en mijn hart:

* heeft heel veel messteken gehad
* heeft heel veel trappen gehad
* heel veel tranen gelaten
* heel wat blauwe plekken gehad en...
* is meerdere malen gebroken geweest

Maar...mijn hart heeft het allemaal overleefd en daar ben ik intens dankbaar voor.

Daarom durf ik volledig op mijn hart te vertrouwen dat het zonder een muur van bescherming kan overleven, ongeacht hoe zwaar een situatie is, want mijn hart weet wat liefde is.

Mijn hart:

* heeft gelachen
* heeft het innerlijke kind weer mogen voelen
* heeft vrolijk mogen zijn
* heeft empatisch mogen zijn
* heeft heel veel liefde gegeven
* heeft veel warmte mogen geven

Dus...het maakt niet uit wat er nog gaat gebeuren.
Ik KIES ervoor om te leven, te voelen en te ervaren.
Ik wil geen stenen meer om mijn hart, want dat is namelijk niet wie ik ben.
Ik mag door emoties heen en hoe zwaar het leven ook mag zijn er is altijd ergens een lichtpuntje te vinden of er is wel iemand die weer een lichtpuntje in de duisternis brengt.
Is het eng...zeker wel. Het maakt me kwetsbaarder dan ooit, maar kwetsbaarheid staat voor puurheid en dat is wie ik wil zijn.
Kwetsbaar, puur, oprecht en vol vertrouwen.
Niet altijd makkelijk, maar wel een stuk lichter zonder die stenen.

Liefs, Ingrid xxx